Een grote misvatting die heerst (in de samenleving) is dat
mensen met een eetstoornis enkel en alleen willen lijken op één of ander
slankheidsideaal. Mensen met een eetstoornis ontwikkelen die problemen juist
doordat er zoveel onderliggende factoren meespelen dat ze op zoek gaan naar een houvast, iets wat hen zekerheid lijkt te geven, maar waar ze zich al snel in verliezen. Onderliggende factoren kunnen zijn: onzekerheid, angst, een moeilijke
prater zijn, heel gevoelig zijn, altijd het goede willen doen voor anderen, zich
grote zorgen maken om de grote wereldproblemen en daar geen blijf mee
weten, moeilijkheden ervaren op school of in de thuissituatie en niet weten hoe daarmee om te gaan,...
Er zijn twee
brochures die wij aanraden aan
ouders:
-
samen de goede weg vinden
- Wat als mijn kind een
eetstoornis heeft? Aan te vragen bij
BuroPuur
Bij BuroPuur is er ook een goede
brochure voor
leerkrachten aan te vragen!
Nog een overzicht met tips vind
je hier:
tips voor ouders
Verder merken we dat het voor kinderen en jongeren een hele opdracht is om hun klasgenoten en leerkrachten duidelijk te
maken dat ze niet zo "op zijn/haar vingers moeten kijken". Het is inderdaad zo dat
anderen vaak niet opmerken wat voor vooruitgang iemand gemaakt heeft, vb. als het
gaat over "negatief over jezelf denken" of "angsten leren aangaan" of "je mening
durven zeggen". De omgeving let alleen maar op eten en gewicht, maar begrijpt niet
dat er nog zoveel andere dingen zijn waaraan gewerkt wordt (zie hierboven).
We weten dat
er in het verleden al jongeren geweest zijn die van de klastitularis tijd hebben
gekregen om te vertellen over wat eetstoornissen zijn en wat het voor hen
betekent om een eetstoornis te hebben. Maar dat is helemaal niet eenvoudig! Als een jongere daarvoor
kiest, raden we aan om samen met een ouder of een therapeut uit te zoeken wat er verteld zal worden en wat ook niet. Niemand hoeft zijn hele ziel bloot te leggen!
Daarnaast gebeurt het soms dat mensen van het CLB uitgenodigd
worden om samen met de leerling en de klas te praten over hoe het is als er een
klasgenootje is waar je je zorgen om maakt (welke vragen hebben de klasgenoten dan, hoe is
het om te ervaren dat iedereen zich zoveel zorgen maakt,...). Of dit mogelijk is, dient besproken te worden met de verantwoordelijke van het Centrum voor LeerlingenBegeleiding.
